دل من یه روز به دریا زد و رفت

                           پشت پا به رسم دنیا زد و رفت

                          پاشنه ی کفش فرار و ور کشید

                            آستین همت و بالا زد و رفت

                           یه دفعه بچه شد و تنگ غروب

                       سنگ توی شیشه ی فردا زد و رفت

                           حیوونی تازگی آدم شده بود

                          به سرش هوای حوا زد و رفت

                           دفتر گذشته ها رو پاره کرد

                          نامه ی فرداها رو تا زد و رفت

                         زنده ها خیلی براش کهنه بودن

                        خودشو تو مرده ها جا زد و رفت

                        هوای تازه دلش میخواست ولی

                           آخرش توی غبارا زد و رفت

                       دنبال کلید خوشبختی می گشت

                      خودشم قفلی رو قفلا زد و رفت ...