دل من یه روز به دریا زد و رفت

                           پشت پا به رسم دنیا زد و رفت

                          پاشنه ی کفش فرار و ور کشید

                            آستین همت و بالا زد و رفت

                           یه دفعه بچه شد و تنگ غروب

                       سنگ توی شیشه ی فردا زد و رفت

                           حیوونی تازگی آدم شده بود

                          به سرش هوای حوا زد و رفت

                           دفتر گذشته ها رو پاره کرد

                          نامه ی فرداها رو تا زد و رفت

                         زنده ها خیلی براش کهنه بودن

                        خودشو تو مرده ها جا زد و رفت

                        هوای تازه دلش میخواست ولی

                           آخرش توی غبارا زد و رفت

                       دنبال کلید خوشبختی می گشت

                      خودشم قفلی رو قفلا زد و رفت ...

اشخاص عادي با تجربه اولين شكست ، دست از تلاش برميدارند .

به همين دليل است كه در زندگي با انبوه اشخاص عادي و تنها با يك ‹ اديسون› روبرو هستيم .

خیلی چاق بود.پای تخته که می رفت ، کلاس پر می شد از نجوا.تخته را که پاک می کرد ،

بچه ها ریسه می رفتند و او با صورت گوشتالو و مهربانش فقط لبخند می زد.آن روز معلم با

تأنی وارد کلاس شد. کلاس غلغله بود.یکی گفت:«خانم اجازه!؟گلابی بازم دیر کرده.»

و شلیک خنده کلاس را پر کرد.معلم برگشت.چشمانش پر از اشک بود.آرام و بی صدا آگهی

ترحیم را بر سینه سرد دیوار چسباند.لحظاتی بعد صدای گریه دسته جمعی بچه ها در فضا پیچید

و جای خالی او را هیچ کس پر نکرد...

" 1173 سال گذشت...

يتيمی سخته ولی وقتي 1173 سال يتيم باشی؛...
الانتظار اشد من الموت.

انتظار هم سخته، سخت‌تر از مرگ، به‌خصوص وقتی كه 1173 سال طول كشيده باشه و پايانش را هم ندانی.

تازه مرگ هم در يک چشم بر هم زدن مياد و ميره، ولی به انتظار نشستن لحظه به لحظش مثل مردن می‌مونه.

غربت سخته، آن‌هم غربتی كه 1173 سال طول كشيده باشه.

بي يار و ياور ماندن سخته، آخه شنيدم اگه 313 يار اصلی امام زمان(عج) جمع بشن آقا مياد.

يعنی 313  نفر توی اين 1173 سال بين ما...

و تو ای آقای من...

هنوز منتظری، منتظرتر از هر منتظر.

منتظری تا اين 1173 سال نشه 1174 سال".
....
و من امروز می‌نویسم؛ ...شد 1174 سال دوری و یتیمی!