گوش گفت: کجاست آن کوهی که تو می بینی؟ من صدایش را نمی شنوم!

دست گفت: من می کوشم تا آن را لمس کنم اما هیچ کوهی را احساس نمی کنم.

بینی گفت: من وجود او را درک نمی کنم زیرا قادر نیستم او را ببویم. پس وجود آن غیر ممکن است!

آنگاه چشم به سوی دیگری برتافت و با خود خندید در حالی که حواس دیگر درباره چنین خیالبافیهایی گفتگو می کردند و به این نتیجه رسیدند که چشم از راه بدر شده است!

چشم نوشته جبران خلیل جبران از کتاب دیوانه

در خرابات مغان نور خدا می‌بینم / این عجب بین که چه نوری ز کجا می‌بینم